Recensie: Winter in het kattencafé – Melissa Daley

Wie een beetje bekend is met mijn Instagram, weet dat ik een echte crazy cat lady ben. Nieuwtjes over mijn twee katten Truus en Moos deel ik maar al te graag met mijn volgers en het komt geregeld voor dat een van de twee model zit om nieuwe boeken te presenteren. Ook op mijn boekenplank vind je katten terug. Enkele voorbeelden zijn: Hartendief op pootjes van Melinda Metz, Minoes van Annie M.G. Schmidt en Bob de straatkat van James Bowen. Maar, mijn favoriete kattenboek tot nu toe is Molly en het kattencafé van Melissa Daley. Ik was dan ook dolblij toen ik een aantal weken geleden van uitgeverij A.W. Bruna het twééde boek over Molly ontving: Winter in het kattencafé.

Winter in het kattencafé – Melissa Daley – Uitgeverij AW Bruna – ISBN: 9789400511712

Winter in het kattencafé gaat verder met het verhaal over poes Molly. Molly belandt in het eerste boek, nadat haar oorspronkelijke baasje slachtoffer wordt van de ziekte van Alzheimer, bij de zachtaardige kattenliefhebber Debbie. Zij opent een kattencafé, waar Molly én haar kittens naar hartelust kunnen spelen en ontspannen. Het gezellige café en het knusse huis van Debbie vormen ook voor het tweede boek voornamelijk het toneel, waardoor je al meteen voelt dat het een gezellige boel gaat worden. Maar, deze keer zullen de katten en Debbie hun heerlijke stulpje moeten delen met twee nieuwe bewoners die niet van plan zijn snel weer te verdwijnen…

Meteen in het begin worden de verwende, labiele en naïeve zus Linda en haar irritante hondje Beau geïntroduceerd. Geen ellenlange introductie dus, wat ik persoonlijk prettig vind bij een vervolgboek. Omdat Linda een punt heeft gezet achter haar relatie, zoekt ze troost en onderdak bij haar zus Debbie. Snel wordt duidelijk dat dit twee hele andere type mensen zijn. Waar Debbie een zorgzame, verstandige, harde werker is, smijt haar zus liever het geld van haar ex over de balk door nieuwe dure kleding te kopen met zijn creditcard. De contrasterende persoonlijkheden van de zussen worden versterkt door de huisdieren. Debbie kiest voor katten en Linda is gek op haar hond. En we kennen allemaal het spreekwoord ‘leven als kat en hond’. Molly en haar kroost moeten dan ook niets hebben van Beau en dat geldt ook andersom.

Hoewel de tegenstrijdige karakters van de personages er in het begin dus nogal dik bovenop liggen, is er later meer ruimte voor subtiliteit. Deze verfijning was wat mij betreft ook echt nodig, om de personages minder een stereotype te maken. Zo blijkt ook Linda, weliswaar op haar eigen manier, flink de handen uit de mouwen te kunnen steken. Het wordt zo geloofwaardiger dat de twee zussen inderdaad familie zijn. Dit geldt tevens voor Molly en haar kattengeliefde Jasper. Vooral in het begin lijken zij extreem van elkaar te verschillen, maar later blijkt dat zij wel degelijk dezelfde belangen hebben.

Het hele verhaal bouwt op naar een confrontatie tussen Debbie en Linda. Debbie houdt haar frustraties lang binnen en lezers krijgen genoeg aanwijzingen om te weten dat de bom vroeg of laat zal barsten. Uiteindelijk brengt deze confrontatie de zussen juist dichter bij elkaar, precies op het moment dat het tijd is om de kerstboom op te tuigen. Daley is duidelijk in haar boodschap: praat met elkaar zodat je elkaar begrijpt en samen door een deur kan. Vrede op aarde! Een beetje cliché, maar dat vind ik in een feelgood kerstboek nou eigenlijk heerlijk.

Winter in het kattencafé – Melissa Daley – Uitgeverij AW Bruna – ISBN: 9789400511712

Niet alleen Debbie, maar ook Molly krijgt genoeg moeilijkheden op haar bordje. In het eerste boek vond ik Molly soms zó zielig dat mijn kattenhart haast van zijn stokje ging, maar dat was in dit boek minder het geval. Desalniettemin bleef het interessant genoeg om verder te lezen hoe de problemen opgelost zouden worden. Maar dát ze zouden worden opgelost, voelde ik aan alles. Misschien wat minder verrassend, maar dat vind ik bij een feelgood niet erg, want daar is het tenslotte een feelgood voor!

Wat ik ook heerlijk vond aan dit boek, is de schrijfstijl. Het boek leest als een film: geen ingewikkelde of lange zinnen, redelijk makkelijk taalgebruik en een goede verhouding tussen beschrijvingen en dialogen. Ik denk daarom dat dit boek ook voor jongere lezers geschikt kan zijn.

In principe raad ik meestal niet snel aan om eerst het vervolg van een boek te lezen, om daarna pas het eerste deel erbij te pakken. Toch denk ik dat het in dit geval wel zou kunnen. Er wordt genoeg uitleg gegeven over gebeurtenissen uit Molly en het kattencafé. Ook fijn als je het eerste boek niet meer zo helder voor de geest kunt halen.

Al met al heb ik weer erg genoten van Debbie, Molly en de andere personages. Doordat het wat voorspelbaarder is dan Molly en het kattencafé stoot dit boek voor mij het eerste boek niet van de troon. Toch voldoet ook dit boek weer perfect aan de verwachtingen die bij een kerstfeelgood horen. Of Winter in het kattencafé nou ingepakt onder de boom beland of meteen op je nachtkastje; deze kerst mag je hem eigenlijk niet missen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.